HISTORIA
2 BAZY MATERIAŁOWO-TECHNICZNEJ KUTNO

2 Baza Materiałowo-Techniczna, w strukturze której znajdują się specjalistyczne składy, zajmuje się zaopatrzeniem jednostek lotniczych Sił Zbrojnych RP.
Została utworzona w połowie 1998 roku rozkazem Dowódcy WLOP nr 77 z dnia 15 grudnia 1997. Powstała na podbudowie rozformowanych jednostek kolejno:
- 5 Bazy Techniki Lotniczej w Kutnie
- 7 Składnicy Sprzętu Łączności i Ubezpieczenia Lotów w Łowiczu
- 7 Składnicy Sprzętu i Materiałów Lotniskowych w Tomaszowie Mazowieckim.

Historię 2 BMT rozpoczyna decyzja z września 1944 dotycząca formowania 1 polskiego mieszanego korpusu lotniczego. Dnia 31 października rozkazem naczelnego dowódcy nr 91–55 zorganizowane zostało Dowództwo Lotnictwa WP, któremu były podporządkowane polskie jednostki lotnicze, w tym 27 Składnica Wojsk Lotniczych Armii Radzieckiej, przekształcona w listopadzie 1944 w Rejowcu k. Lublina w 27 Techniczną Składnicę Lotniczą.
Niedługo po złożeniu pierwszej w jednostce przysięgi wojskowej, w marcu 1945 roku, jednostka była przeniesiona do fabryki „Kabel” w Ożarowie.
Po zakończeniu działań wojennych została dyslokowana 1 sierpnia 1946 w Andrzejowie k. Łodzi.

Z dniem 11 stycznia 1947 nastąpiła kolejna zmiana, tym razem nazwy na Centralną Składnicę Techniczno-Lotniczą. Reorganizacja 9 kwietnia 1947 związana z kolejnymi przekształceniami, zadecydowała również o ponownym przemianowaniu na Centralną Składnicę Materiałów Technicznych Wojsk Lotniczych.
Przez pewien czas, od 25 kwietnia 1950, jednostka znajdowała się w Warszawie. Istotne zmiany zaszły z dniem 26 października 1978, kiedy to Główny Inspektor Techniki WP zatwierdził projekt o umieszczeniu jednostki w podkutnowskiej miejscowości Sklęczki, obecnie dzielnicy Kutna. Zgodnie z Zarządzeniem Szefa Sztabu Generalnego nr 017/Org. jednostka została rozlokowana, funkcjonując pod nazwą 5 Bazy Techniki Lotniczej do połowy 1998.

Od 30 czerwca 2007 roku 2 Baza Materiałowo-Techniczna znajduje się w strukturach organizacyjnych Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych i podlega bezpośrednio Dowódcy Śląskiego Okręgu Wojskowego.

37 PUŁK PIECHOTY A LOKALNA TRADYCJA

Zgodnie z decyzją Ministra Obrony Narodowej nr 276/MON z dnia 10 sierpnia 2009 2 Baza Materiałowo-Techniczna przejęła dziedzictwo 37 łęczyckiego pułku piechoty im. księcia Józefa Poniatowskiego. Otrzymała także prawo do posługiwania się odznaką pamiątkową oraz oznaką rozpoznawczą.

37 pułk piechoty stacjonujący w Kutnie, wpisał się na wiele lat w krajobraz ziemi łęczyckiej i kutnowskiej. Była to formacja powstała w porozbiorowej Polsce z licznych wtedy na terenie kraju grup wojskowych i paramilitarnych, walczących o niepodległość. Jeszcze jako 18 pułk strzelców oddział toczył krwawe walki z wojskami ukraińskimi w okolicach Przemyśla, na wschodnich rubieżach tworzącego się państwa. Momentem istotnym dla przyszłości pułku był dzień 25 lutego 1919 roku, kiedy to przemianowany został na 37 pułk piechoty i oddany pod dowództwo ppłk Adama Jaroszewskiego. Żołnierze tego oddziału dali dowód swego męstwa w wojnie polsko-bolszewickiej, wsławiając się w walkach pod Borowiną i 26 maja 1920 pod Żukowcem. Nie ominął ich udział w bitwie warszawskiej i walki na froncie lwowskim, gdzie 9 września zdobyli Rohatyn. Zarówno Rohatyn jak i Żukowiec znajdą swe miejsce w martyrologii pułku, jako dni świąt upamiętniających czas chwały. 28 żołnierzy 37 Pułku Piechoty odznaczono Krzyżem Virtuti Militari oraz 110 Krzyżem Walecznych.

16 września 1919 pułk został przeniesiony do Łęczycy, zaś 23 stycznia 1920 rozmieszczono go w Kutnie, pozostawiając w Łęczycy kompanię marszową. Na terenie Kutna przejął koszary po byłym rosyjskim 4 pułku strzelców. Kadra oficerska, o wysokim morale i kompetencjach początkowo składała się z przybyszów z Małopolski, z byłej armii austriackiej, legionów i POW. Z czasem dołączyli do nich absolwenci szkół oficerskich, zaś szeregi pułku zasilali poborowi z terenów obu grodów i licznych okolicznych miejscowości. Pierwsze zajęcia taktyczne odbywały się w majątku Sklęczki.

Pułk aktywny podczas zawirowań historii brał udział w przewrocie majowym 1926 roku, występując po stronie marszałka Józefa Piłsudskiego. Od 12 kwietnia 1937 roku przyjął imię ks. Józefa Poniatowskiego.

Podczas tajnej mobilizacji 1939 roku oddział otrzymał kryptonim „Wilno” i początkowo działał w Wielkopolsce w rejonie Wągrowca. 27 sierpnia otrzymał rozkaz bojowy nr 228, nakazujący mu wyjście na stanowiska bojowe. Wraz ze zmianami na froncie wycofywał się z prawego brzegu Wisły. 37 pułk piechoty w walce nad Bzurą wchodzący w struktury armii „Pomorze” w 26 DP, stopniowo przybliżał się do Kutna, by 11 września znaleźć się na północny-zachód od miejsca lokalizacji swego garnizonu. W ostatecznym rozrachunku działania wojenne 1939 roku doprowadziły niemal do likwidacji pułku, który nie został odtworzony.